Gisteren tijdens mijn dienst werd er melding gemaakt van het feit dat een man met diabetes zich niet lekker voelde. De chef van de trein ging polshoogte nemen en indien nodig zou ik de nodige contacten bellen voor eventuele hulp. Aangekomen op een station waar de man over moest stappen, vroeg de chef diverse keren of hij het zo wel redde. Ook vroeg ze of ze mee moest lopen naar het andere perron zodat hij op tijd bij zijn trein zou komen. De achterliggende gedachte van de chef was om de chef van de andere trein in te lichten over de toestand van de man. Dit alles, en de verdere hulp die eventueel geboden kon worden werd vriendelijk van de hand gedaan. Het was allemaal niet nodig. De man wist wat er aan de hand was, hakte vaker met dit bijltje, en het kwam wel goed. Hij zie "Ik kom al puffent wel op de plaats van bestemming" en lachte daar bij. Dus de chef bleef even kijken of de man de trap veilg was afgekomen en hebben we onze weg vervolgd.
Aangekomen op onze eindbestemming kreeg de chef een telefoontje van de wachtdienst. "Er gaat een klacht tegen je ingediend worden, want je hebt een zieke man zomaar de trein uit gezet en aan zijn lot over gelaten". De chef stond er maar wat verloren bij, daar zij met haar ervaring in de zorg toch wel redelijk in kon schatten dat de man, toen wij weg gingen totaal niet hulp behoevend was. Volgens de wachtdienst is er politie bij geweest omdat men zich toch ernstige zorgen maakte over de man. De chef heeft haar handelingen verteld aan de wachtdienst en die zei "zet het maar even op papier en stuur het door naar mij, dan regel ik het verder wel".
Ik ga dit op de voet volgen, want als de chef hierdoor in de problemen komt, dan stop ik in het vervolg meteen bij het eerste de beste station en schakel de hulptroepen in.
Sterkte aan de betrokken hc, gr. Ingrid
BeantwoordenVerwijderen